Bonbonsje beter

Geen alcohol (oké 1-2 glaasjes per jaar), geen drugs, niet roken, geen cola of frisdrank…..Nee, ik heb maar één echte zonde, CHOCOLA! Tegenwoordig het liefst puur met noten, vaste prik op de avond met een kopje kruidenthee. 

Hoe puurder, hoe minder bewerkt, hoe gezonder. Wil je het heel goed doen, dan gebruik je rauwe cacao. Cacao heeft gunstige invloed op o.a. de bloedcirculatie en het cholesterol. 

Ook noten zijn een goede snack, vooral amandelen. Ze zijn rijk aan vitamines en mineralen en zijn goed voor het hart, de hersenen en je spijsvertering. (Dochterlief vind ze heerlijk, een gezonde ‘snack-tip’ voor de ouders onder ons ;)) 

Als echte chocolade liefhebber, moest ik natuurlijk een keer proberen mijn eigen bonbons te maken. Maar dan met zoveel mogelijk gezonde ingrediënten en zonder geraffineerde suiker. En het resultaat is om je vingers bij af te likken! 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Benodigdheden:

(weer een beetje op de gok)

  • 100-150 gram amandelen
  • handje dadels
  • handje rozijnen
  • 1 eetlepel cacao
  • 20 gram pure chocolade
  • geraspte kokos
  • halve eetlepel roomboter

Bereiding

Week de dadels en rozijnen plusminus 10 minuten in water. Doe ze vervolgens in de keukenmachine en maal dit fijn. Voeg de amandelen, cacao en boter (en evt wat honing) toe en laat de keukenmachine weer even draaien. Smelt de chocolade au bain marie of in de magnetron. Voeg dit aan het geheel toe en meng het nogmaals in de keukenmachine. Er is nu een dikke pasta ontstaan. Maak hier balletjes van en rol deze ten slotte door de geraspte kokos. 

Voila, een heerlijk verantwoord bonbonsje voor bij de thee!

 

 

Geplaatst in Recepten | Tags: , , , , | 1 reactie

Indringers

Krom gebogen, half strompelend, maar blij dat ik weer thuis ben stap ik uit de auto. Achterin zit onze eerste nieuwe aanwinst; piepkleine Laurie. Drie dagen geleden ben ik met een keizersnede van haar bevallen. In het ziekenhuis ben ik heerlijk in de watten gelegd door de verpleegsters en de dame van het eten. Naast de pijn puur genieten!

Vanochtend heb ik ‘ze’ gebeld. Keurig zoals mij is opgedragen door de verloskundige. Zodat ik vanaf het moment dat ik thuis kom, direct nauwkeurig geïnstrueerd kan worden. Of eigenlijk manlief, want zelf kom ik niet verder dan een paar meter uit mijn bed met het tempo van een slak. Voor zover mogelijk bezitten zij de handleiding van ons kersverse aanwinst. De kraamzorg.

P1040548

Een terugkerend onderwerp rond deze leeftijd, waarin er altijd minstens 1 maar meestal meer personen in je omgeving zwanger of pas bevallen zijn. De meningen zijn verdeeld. Toch heb ik het idee dat ik bij de minderheid hoor. De kraamzorg, ik heb er een hekel aan! Naast het verzorgen van baby en moeder, een  schoonmaakster, met gebrekkige medische kennis en in ons eerste geval een mond die niet stil staat….een indringer in mijn huis!

49 Uur is het standaard uur aan zorg. Beginnend bij 8 uur per dag. Een fulltime werkdag dus! Waarvan de baby zeker 6 uur slaapt. Wellicht komt het omdat ik geen borstvoeding heb gegeven, een flesje in een minuut is gemaakt en in ons geval in 5 minuten is opgedronken. Maar waar moeten die 8 uur aan zorg mee gevuld worden?

Mijn eerste kraamverzorgster wist het ook niet. Met de nodige nesteldrang voorafgaand aan de bevalling, was ons huis spik en span. Poetsen was overbodig. De stofzuiger ging er iedere dag even doorheen, maar als je niet in een vrijstaande villa woon ben je daar binnen 15 minuten mee klaar. Manlief was thuis en zorgde voor de nodige boodschappen. Kraambezoek hadden we op een laag pitje gezet, in verband met de zware bevalling. Resultaat? Aan één stuk Brabants gebabbel aan mijn bed over koetjes en kalfjes. Gezellig? Nee! Meer gedachtes als “ik ben net bevallen, zit niet op jou te wachten, hou alstublieft je mond!”.

Natuurlijk, ze deed keurig Laurie samen met ons in bad, smeerde mijn boterhammen, warmde flesjes op, nam mijn temperatuur op, bekeek mijn wond en voelde naar het zakken van mijn baarmoeder. Juist….ze ging eens even lekker drukken op een buik, die net geopereerd was. Een zware  ‘no go’ voor een kraamverzorgster (wat ik toen niet wist).

Na een aantal dagen werd ze afgewisseld door een totaal ander type. Geordend, nauwkeurig, vasthoudend aan de regels. Na een week (incl. het ziekenhuis) oraal getempt te zijn, vond zij het zwaar onverantwoord en móest het volgens haar rectaal. Na dit goed beargumenteerd geweigerd te hebben, was ze nogal beledigd. Pech! Ook haar deskundigheid bleek later tegen te vallen. Bij het eindgesprek stapte ze in de ‘doktersschoenen’ door mij te adviseren binnen een paar dagen te stoppen met mijn ijzertabletten voor bloedarmoede. “Ja maar….de gynaecoloog zei toch echt dat ik deze pillen 6 weken moest slikken”. Veel zinnigs kwam er toen niet meer uit.

Met een grote glimlach en bijna nog blijer als toen Laurie net geboren was, hebben we met wat bloemen en een bon ‘afscheid’ genomen. “He he, nu kunnen we eindelijk alles op onze manier doen”, zeiden we tegen elkaar, gevolgd door “dit doen we NOOIT meer!”

PS: De tweede keer hebben we het anders aangepakt. 3 Uur kraamzorg per dag. Meer dan genoeg! Ontbijtje, stofzuigen, badje, flesje….en daarna ‘dag kraamzorg, hallo gezinstijd’. Samen genieten van een nieuw wondertje zonder ‘indringer’!

Geplaatst in Blogs | Tags: , , , | 2 reacties

De zin van kinderen

De zin van het leven. Zo’n onderwerp waar je nooit consensus over bereikt; wat eens in het jaar ter sprake komt tijdens een familiebijeenkomst, met vriendinnen, een verjaardag of gewoon samen op de bank. Jezelf volledig geven aan het geloof om daarna eeuwig te genieten, genieten zolang je leeft, er een feestje van maken, om jezelf voort te planten of een combinatie van dit alles.

Voortplanten. Waarom? Omdat het zo bedoelt is, een oerdrang, omdat ‘het erbij hoort’ of omdat je leven anders niet compleet is. Om de, dan nog onbekende, onvoorwaardelijke liefde die je van ze ontvangt? “Puur egoïstisch dus”, merkt dan altijd wel iemand op. Als het gesprek van ‘de zin van het leven’ zich vervolgde in het gesprek ‘de zin van kinderen’ kwam het in mijn hoofd eigenlijk niet verder dan dat ‘het zo bedoelt is’ en ‘erbij hoort’.

Nu ik kinderen heb, weet ik dat ik daarvoor ook nooit ‘het waarom’ had kunnen weten. Je bereikt een fase in je leven, stabiel, gesetteld, kijkend naar de mooie ronde buiken van jonge vrouwen om je heen. Om vervolgens te ‘besluiten’ (zo weloverwogen ging het hier niet) om ook maar aan de volgende stap te beginnen. Niet wetende wat je daarna te wachten staat…

003_ah120106_019_simone

En dan; na negen maanden zwangerschap ben je van de een op de andere seconde moeder. Krijsend komen ze op de wereld. Dan nog vertederend en schattig. De eerste nacht (uit het ziekenhuis) is een shock. ‘Hallo, het is 2 uur ’s nachts, dan hoor ik te slapen’, roept alles in je lijf en geest. Maar een klein hummeltje denkt daar anders over. Gevolgd door de gedachte ‘hoe lang zal deze fase duren’. Om vervolgens uit het raam te kijken, beseffende dat er ’s nachts in meer huizen hele nachtelijke, wakkere rituelen plaatsvinden.  Dat slapen nooit meer, of in ieder geval de komende paar jaar, zo vanzelfsprekend zal zijn als een paar dagen terug.

En naast de ‘weinig slaap maar wel moeten kunnen functioneren’-test, wordt je als (kers)verse ouder op nog véél meer getest. Je geduld, je prikkelgevoeligheid (hoe lang kan je hard krijsen aanhoren zonder gek te worden), multitasking-skills enzovoort enzovoort.

Ik ben nu drie jaar verder en nog steeds is iedere dag met de kinderen een uitdaging. De ene dag positief, de andere dag wat minder. Kinderen kunnen je alle energie van de wereld geven of je volledig uitputten.

‘De zin van kinderen’? Ik ben erachter! Natuurlijk geven ze onvoorwaardelijke liefde en zijn het de schattigste wezentjes op deze wereld. Maar er is meer! Er is geen krachtiger middel om jezelf te leren kennen dan kinderen. Nog nóóit ben ik dagelijks, ieder moment van de dag, zo geconfronteerd met mezelf.  Ik weet wie ik ben, wat ik kan en wat ik niet kan. Mocht de “sterkte/zwakte analyse” vraag mij ooit nog gesteld worden tijdens een sollicitatiegesprek, mag degene tegenover mij wel even een uurtje uittrekken voor het antwoord ;)!

Geplaatst in Blogs | Een reactie plaatsen

Groente ratatouille met quinoa

Quinoa, ik had er nog nooit van gehoord. Glutenvrij, vol vezels, eiwitten en mineralen. Ik kwam het tegen in het boekje ‘de boodschappencoach’ en was nieuwsgierig naar de smaak en textuur. Conclusie: vergelijkbaar met couscous, maar knapperig en als je het aan mij vraagt lekkerder!

In combinatie met een groente ratatouille uit de oven, wat feta en eventueel wat witvis (kabeljauw, koolvis e.d.) een makkelijk, gezond, vegetarisch en glutenvrij gerecht. Maak gerust een dubbel portie. Want zowel warm, als de volgende dag koud als salade is het heerlijk!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Benodigdheden

  • 1 pak quinoa (verkrijgbaar bij de AH)
  • 2 uien
  • 1 courgette
  • 1 aubergine
  • 1 gele paprika
  • 1 rode paprika
  • cherry of roma tomaatjes
  • 1-2 tenen knoflook
  • Provençaalse kruiden (vers of uit een potje)
  • feta
  • zout (ik gebruik het liefst zoutflakes, verkrijgbaar bij de Jumbo)
  • olijfolie

Bereiding

Verwarm de oven voor op 200 graden Celsius.

Snijd de uien, courgette, aubergine en paprika’s in (grove) stukken. Snijd de knoflooktenen in dunne plakjes. Meng alles door elkaar, voeg de kruiden, wat olijfolie en zout toe. Doe het mengsel in een bakblik en zet voor 30-40 minuten in de oven.

Bereid de quinoa volgens de verpakking.

Schep de ratatouille een aantal keer tussendoor om. Voeg de laatste 10 minuten de tomaatjes toe.

Haal uit de oven, serveer de ratatouille samen met de quinoa en eventueel wat verkruimelde feta. Bon appetit!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Geplaatst in Recepten | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Geel vs Blauw

“Mam, wat gaan we nu doen? Ik wil iets doen. Gaan we naar de winkel?”. “We gaan zo naar de winkel schat”. “Gaan we vandaag naar de blauwe winkel mama?”. “Nee, vandaag gaan we naar de gele!”. De supermarkt. Lauries favoriete uitje!

De blauwe winkel is mijn favoriet. Vroeger snapte ik niet zo goed waarom mensen  al hun boodschappen bij de duurste supermarkt besloten te halen. Rijk of niet, het is toch zonde om meer geld uit te geven dan nodig? Inmiddels doe ik er zelf aan mee. Gemak. Ze hebben nu eenmaal een breed assortiment, met veel producten die ik elders niet kan krijgen. En om dagelijks 3 supermarkten af te lopen is ook weer zo wat. “Tijd is geld”, zegt manlief altijd, al vraag ik me af in welke zin dat opgaat voor mij als huisvrouw.

Dit keer werd het ‘de gele’. Geel is niet mijn favoriet. Bij de gele winkel is de ordening en looproute van producten naar mijn idee geheel onlogisch, heb ik regelmatig ontdekt dat de houdbaarheidsdatum van (verse) producten snel verlopen en het ergste van alles: de ballonnen!

Toch ontkom ik niet aan geel. Sinds ik nog meer let op de kleine lettertjes op de verpakking, geraffineerde suiker probeer te vermijden waar mogelijk en niet onnodig veel bewerkt voedsel tot mij probeer te nemen, ontkom ik soms niet aan de gele winkel. Deze heeft namelijk op dit gebied veel meer in het assortiment. Waar de puur & eerlijk lijn van de blauwe winkel vaak nog allerlei toevoegingen bevat, heeft de gele winkel brood zonder E-nummers, jam van fruit en fruitconcentraat zonder geraffineerde suiker, en pindakaas en mayonaise zonder suiker en E-nummers. Producten die hier veel gebruikt worden. Kleine moeite om dan de ‘betere’ variant in huis te halen.

Beide winkels hebben aan ‘de kleintjes’ gedacht. Toen Jula nog geen 1 jaar was, snapte ze al prima dat ze richting de slagersafdeling van de blauwe winkel moest lopen om daar stil te blijven staan en te wachten totdat ze een plakje worst in haar handen gedrukt zou krijgen. Ook de bewegende poppen en knuffels zorgen voor de nodige vertier…en onrust. Want de clown met gloeilamp neus bij de ingang is nu zó in trek, dat ik haar nog net niet aan haar drie sprieten haar de supermarkt in moet trekken. Met een beetje geluk ligt er op de broodafdeling nog een vierkante centimeter koek voor ze klaar en bij de kassa kan Laurie tv kijken (waarbij Jula vervolgens dan weer piepend en soms gillend in het karretje zit omdat ze zichzelf wel groot genoeg vind om daar ook te mogen zitten).

De gele winkel pakt het anders aan. Met gele ballonnen op stokjes. Ik haat ze! Met welk vervoersmiddel ik ook ben, ze zorgen standaard voor problemen. Op de fiets: waait het, vliegen de ballonnen van de stokjes, gevolg: huilen. Met de loopfiets en buggy: Laurie moet en zal haar eigen ballon vasthouden, gevolg: tempo 0.5 km per uur of krijsen omdat ik de ballon voor haar vast houd. Met de auto: al spelend en rijdend vallen de ballonnen op de grond en je raad het al, ze willen ze NU hebben. Om dan nog maar het breken van de stokjes en het nodige verdriet wat dat met zich meebrengt buiten beschouwing te laten.

Tot slot de ontbijtkoek. Met in 1 hand een ballon, krijgen ze bij de kassa in hun andere hand nog een stuk ontbijtkoek. Ik kan je zeggen dat het voor een twee jarige peuter best lastig is een loopfiets, een ballon op een stokje en een stuk ontbijtkoek tegelijkertijd te handelen.  Terwijl ik dit als moeder enigszins probeert te ‘managen’, zit dreumes Jula in haar buggy heerlijk het stukje ontbijtkoek al kruimelend en kwijlend op te eten. Haar handen volledig bruin en plakkend, haar kleren onder de vlekken. Mag ik er de volgende keer wat smoelenpoetsers bij?

Geel vs Blauw. Voor mij is het duidelijk, blauw! 

Geplaatst in Blogs | Een reactie plaatsen

Evangeliseren

Het is woensdag, marktdag! Als kind ging ik er bijna iedere week heen. Met mijn moeder of samen met een vriendinnetje een rondje over de markt en daarna naar ‘Hans en Grietje’. Destijds voor mij als zoetekauw het paradijs op aarde, een klein snoepwinkeltje met alles wat je je als kind maar wensen kan. Tegenwoordig kom ik er zelden. Maar als, áls ik er kom, staan ze er!

Inmiddels herken ik ze van meters afstand. Met een grote boog loop ik er omheen naar de andere ‘ingang’ van de markt. Undercover zijn ze. Niet met stapels zichtbare folders, een hele grote bus met ‘JEZUS REDT’ er op of een ‘Jehova’ look. Nee, in burger.

Vorig jaar zomer, ik loop met de kinderen in de duowagen over de markt. Een lekkere verse stroopwafel voor Laurie halen. Op het moment dat ik de markt weer wil verlaten wordt ik aangesproken door een jongeman. Hij keek wat ‘verdwaald’ om zich heen , “mevrouw, mag ik u wat vragen?”. Als ik aanvoel dat deze vraag enigszins te maken kan hebben met het verkopen van iets of met een betweterig praatje over het geloof, zeg ik ‘nee dank u!’. Maar ik trapte er met open ogen in.

“Ja natuurlijk!”, antwoordde ik. Waarop de man zijn verhaal vervolgde. “Ken u Jezus Christus?”. Shit! Ik ben erin getrapt. “Ja, die ken ik”. “Heeft u Jezus in uw leven?”. ‘Pffff, hoe kap ik dit af’, denk ik. Dan maar de waarheid, wellicht dat dat zorgt voor een mond vol tanden. “Om eerlijk te zijn, ben ik gelovig opgevoed. Inmiddels twijfel ik aan het geloof. Daarentegen is mijn man zonder geloof opgegroeid, was hij erg ‘anti’, maar is hij inmiddels bekeerd’. “He wat, zegt u!!!??!”. Bingo! “Sorry meneer, ik moet weer verder”. “Ja, maar….”, mompelt hij. Ik ben klaar met dit gesprek en heb tenslotte met twee kleine kinderen wel wat beters te doen dan een discussie aan te gaan met een wildvreemde. De man, nog enigszins in shock, besluit me maar ‘asociaal’ na te gaan roepen en schreeuwen, zijn collega doet gezellig mee. “Mevrouw, weet u wel wat u doet, uw kinderen zijn kinderen van Jezus, blablabla”.

Evangeliseren op straat. Ik snap het niet. Ja, als christene wil je jouw vreugde, steun en liefde die je uit het geloof haalt delen met anderen. Het woord verspreiden. Maar als je het aan mij vraagt heeft het ongewenst, ongevraagd en in dit geval redelijk ‘asociaal’ benaderen en bevragen van mensen, niets maar dan ook niéts te maken met het verspreiden en delen van je geloof. Sterker nog. Ik gok dat het bij 99% van ongelovig, winkelend publiek weerstand oproept. Nu niet bepaald ‘reclame’ voor de Bijbel.

Ik vraag me weleens af of ze hun acties ook monitoren, zoals een bedrijf dat ook doet. Wat is nu het percentage mensen dat we positief bereiken? Kunnen we op deze manier onze doelstelling behalen? Of moet het plan van aanpak bijgesteld worden?

Als je het aan mij vraagt moet het plan van aanpak zeer zeker bijgesteld worden. Als je aan mij, als niet christen, vraagt waar het geloof om draait is dat liefde. Liefde voor God, Jezus, alles wat Hij geschapen heeft en liefde voor je medemens, gelovig of niet! Hoe je mij, theoretisch, zou kunnen bereiken is door een leven te leiden waar iedereen jaloers op is. Vol liefde, aandacht en respect naar alles om je heen. En vooral ook niet (ver)oordelend over anderen, niet christenen en andere religies! Dat je jezelf afvraagt ‘Hoe doet hij of zij dat nou?’. Waarom kan ik dat niet, wat heeft hij of zij in het leven wat ik niet heb. En dat hierop het antwoord is: het geloof! “Voorleven”.

PS: als bedrijven willen flyeren, een straatmuzikant het winkelend publiek wil opvrolijken moeten zij hier 9 van de 10 keer een vergunning voor hebben.  Kunnen deze evangelisten van tevoren ook niet even gescreend worden, voordat zij los worden gelaten op het winkelend publiek?

Geplaatst in Blogs | Tags: | Een reactie plaatsen

Havermoutkoekjes

OLYMPUS DIGITAL CAMERAHavermout, super gezond! In de pap vorm totaal niet geschikt voor mij (ik kokhals bijna bij de gedachte van het eten van zo’n papje). Havermout is een ‘superfood’, een nieuwe term voor gezond voedsel rijk aan vitamine en mineralen. Het is rijk aan vezels, vitamine B1, magnesium en fosfor.

Dus hoe kunnen we gezond lekker maken? Koekjes! De perfecte ‘snack’, suikerarm, voedzaam…en gewoon lekker!

Benodigdheden

  • 100 gram havermout
  • 30 gram roomboter (of kokosolie)
  • 2 eetlepels volkorenmeel

en naar smaak…

  • rozijnen
  • geraspte kokos
  • kleine stukjes pure chocolade (hoe hoger het cacao percentage, hoe minder suiker)
  • fijngehakte nootjes
  • honing

Bereiding

Zelf maak ik de koekjes iedere keer op de ‘gok’. Neem de hoeveelheden van hierboven dus niet te nauwkeurig, maar zorg er op het einde voor dat je goed klevende balletjes ervan kan maken. 

Verwarm de oven voor op 180 graden.

Meng de havermout met het volkorenmeel en alles wat je aan de koekjes toe wil voegen (meestal gebruik ik in ieder geval kokos, fijngehakte pure chocolade en rozijntjes). Smelt de boter en giet dit over het havermout mengsel. Voeg eventueel wat honing toe. Meng dit alles goed door elkaar. Draai er balletjes van. Het is een vrij ‘los’ deeg dus je moet het echt even goed samenknijpen om er een balletje van te kunnen maken. Lukt dit niet voeg dan eventueel nog wat extra gesmolten boter of een scheutje water toe. Leg de balletjes op een met bakpapier beklede bakplaat en druk plat tot ronde koekjes. Bak de koekjes circa 15 minuten in de oven.

De koekjes vallen, zeker als ze warm zijn, makkelijk uit elkaar. Laat dus eerst goed afkoelen!

Een heerlijk koekje en de kinderen zijn er gek op…en nog voedzaam ook. Als ze dan zeuren om nóg een koekje, kan ik ze er zonder schuldgevoel een geven.

PS: Laatst heb ik dit recept ook gebruikt als de basis voor een gezond appeltaartje. Havermout als bodem, gebakken appeltjes, dadels en rozijnen erop en dan nog even als geheel in de oven. Smullen maar!

Geplaatst in Recepten | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen