De zin van kinderen

De zin van het leven. Zo’n onderwerp waar je nooit consensus over bereikt; wat eens in het jaar ter sprake komt tijdens een familiebijeenkomst, met vriendinnen, een verjaardag of gewoon samen op de bank. Jezelf volledig geven aan het geloof om daarna eeuwig te genieten, genieten zolang je leeft, er een feestje van maken, om jezelf voort te planten of een combinatie van dit alles.

Voortplanten. Waarom? Omdat het zo bedoelt is, een oerdrang, omdat ‘het erbij hoort’ of omdat je leven anders niet compleet is. Om de, dan nog onbekende, onvoorwaardelijke liefde die je van ze ontvangt? “Puur egoïstisch dus”, merkt dan altijd wel iemand op. Als het gesprek van ‘de zin van het leven’ zich vervolgde in het gesprek ‘de zin van kinderen’ kwam het in mijn hoofd eigenlijk niet verder dan dat ‘het zo bedoelt is’ en ‘erbij hoort’.

Nu ik kinderen heb, weet ik dat ik daarvoor ook nooit ‘het waarom’ had kunnen weten. Je bereikt een fase in je leven, stabiel, gesetteld, kijkend naar de mooie ronde buiken van jonge vrouwen om je heen. Om vervolgens te ‘besluiten’ (zo weloverwogen ging het hier niet) om ook maar aan de volgende stap te beginnen. Niet wetende wat je daarna te wachten staat…

003_ah120106_019_simone

En dan; na negen maanden zwangerschap ben je van de een op de andere seconde moeder. Krijsend komen ze op de wereld. Dan nog vertederend en schattig. De eerste nacht (uit het ziekenhuis) is een shock. ‘Hallo, het is 2 uur ’s nachts, dan hoor ik te slapen’, roept alles in je lijf en geest. Maar een klein hummeltje denkt daar anders over. Gevolgd door de gedachte ‘hoe lang zal deze fase duren’. Om vervolgens uit het raam te kijken, beseffende dat er ’s nachts in meer huizen hele nachtelijke, wakkere rituelen plaatsvinden.  Dat slapen nooit meer, of in ieder geval de komende paar jaar, zo vanzelfsprekend zal zijn als een paar dagen terug.

En naast de ‘weinig slaap maar wel moeten kunnen functioneren’-test, wordt je als (kers)verse ouder op nog véél meer getest. Je geduld, je prikkelgevoeligheid (hoe lang kan je hard krijsen aanhoren zonder gek te worden), multitasking-skills enzovoort enzovoort.

Ik ben nu drie jaar verder en nog steeds is iedere dag met de kinderen een uitdaging. De ene dag positief, de andere dag wat minder. Kinderen kunnen je alle energie van de wereld geven of je volledig uitputten.

‘De zin van kinderen’? Ik ben erachter! Natuurlijk geven ze onvoorwaardelijke liefde en zijn het de schattigste wezentjes op deze wereld. Maar er is meer! Er is geen krachtiger middel om jezelf te leren kennen dan kinderen. Nog nóóit ben ik dagelijks, ieder moment van de dag, zo geconfronteerd met mezelf.  Ik weet wie ik ben, wat ik kan en wat ik niet kan. Mocht de “sterkte/zwakte analyse” vraag mij ooit nog gesteld worden tijdens een sollicitatiegesprek, mag degene tegenover mij wel even een uurtje uittrekken voor het antwoord ;)!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Blogs. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s